Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sapkowski Andrzej. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sapkowski Andrzej. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 12 kwietnia 2018

Zagubiona w czaso-przestrzeni

Andrzej Sapkowski, Wiedźmin. Pani Jeziora, 1999



„Jestem Panią Światów, przypomniała sobie. Jestem Starszą Krwią, mam władzę nad czasem i nad przestrzenią. Jestem z krwi Larry Dorren.”



To już ostatnia kończąca wszystkie wątki część wiedźmińskiej sagi. To jednocześnie powieść pełna szalonej akcji i najbardziej spektakularnych literackich podróży w czasie jakie znam. Ciri w końcu ma okazję wykazać się swoimi wszystkimi wiedźmińskimi i czarodziejskimi umiejętnościami. Zdobywa świadomość swojej mocy i nieskromnie zaczyna jej używać. Staje się pełnokrwistą i charakterną bohaterką, która imponująco radzi sobie ze swoim przeznaczeniem.

Przebudzona Jaskółka

Andrzej Sapkowski, Wiedźmin. Wieża jaskółki, 1997


„Gdyby głęboką nocą ktoś zdołał cichaczem zakraść się do tej zagubionej wśród moczarów chaty z zapadniętą i obrośniętą mchem strzechą, gdyby zajrzał przez szpary w okiennicach, zobaczyłby siwobrodego starca słuchającego opowieści kilkunastoletniej dziewczyny o zielonych oczach i popielatych włosach. (…) Ale to nie było możliwe. Nikt nie mógł tego zobaczyć. Chata starego Vysogoty była dobrze ukryta wśród trzcin na moczarach. Na wiecznie pokrytym mgłą pustkowiu, na które nikt nie odważył się zapuszczać.”

Wieża Jaskółki pozostanie chyba moją ulubioną częścią sagi o Wiedźminie. Ciri w końcu wkracza do akcji i zaczyna działać. Nie włóczy się już bez celu z bandą Szczurów. W końcu dorosła, przeszła metamorfozę i fabuła od razu robi się ciekawsza. Wszystko nabiera tempa a Sapkowski daje popis swojego niezwykłego talentu. Lekko miesza przeszłość z teraźniejszością a nawet przyszłością. Zabawia się chronologią i narracją. Imponuje i zaskakuje.

sobota, 24 lutego 2018

Gerald na tropie

Andrzej Sapkowski, Wiedźmin. Chrzest ognia, 1996




„Boś ty teraz nie Wiedźmin, ale szlachetny rycerz,
któren porwanej i uciśnionej dziewicy
na ratunek śpieszy.”



Tym razem Sapkowski nieco spuszcza z powagi poprzedniej części sagi. Co prawda wojna nadal trwa i obserwujemy makabryczne obrazy po przeróżnych bitwach, ale już tylko z oddalenia. Główni bohaterowie nie biorą w nich bezpośredniego udziału. No może dopiero w finałowej scenie książki. W każdym razie za sprawą nowych postaci takich jak rubaszne krasnoludy albo łuczniczka Milva, z którymi Gerald wędruje poszukując Ciri, atmosfera się rozluźnia a autor znowu ma okazje zabłysnąć swoim niezawodnym poczuciem humoru.

niedziela, 4 lutego 2018

Wojna i magia

Andrzej Sapkowski, Wiedźmin. Czas pogardy, 1995



„Zniszczy cię czas pogardy, który nadchodzi. Bądź więc rozsądny i stań po właściwej stronie, gdy przyjdzie wybierać.” (s.145)



Czas pogardy mimo poważnego tytułu to jedna z bardziej szalonych części przygód Wiedźmina. Sam główny bohater tym razem schodzi jednak na drugi plan a na pierwszy zdecydowanie wkraczają kobiety. Jak dotąd wydaje mi się, że to najbogatsza w skrajne emocje część sagi, chociaż nie wiem co czeka mnie dalej.  Robi się  bowiem coraz groźniej i ciekawiej, emocje sięgają zenitu. Napięcie w kluczowych momentach wzrasta w zawrotnym tempie. Niesamowicie plastyczne opisy stworzone przez Sapkowskiego to mistrzostwo pióra. Zlot Czarodziei i Czarodziejek rozbudza wszystkie zmysły a wstrząsający rozdział o samotnej wędrówce i walce o życie Ciri na Patelni zamraża krew w żyłach z przerażenia i strachu.

niedziela, 26 listopada 2017

Lwiątko z Cintry

Andrzej Sapkowski, Wiedźmin. Krew Elfów, 1994





„Magia, jak żelazny grot z zadziorem, utkwiła w niej. Zraniła głęboko. Bolała. Bolała tym dziwnym rodzajem bólu, który dziwnie kojarzy się z rozkoszą.”(s.289)






Trzecia część wiedźmińskich przygód jest szalenie emocjonująca. Tempo bardzo przyśpiesza. Mam wrażenie, że nie są to już niewinne opowieści o stworach i potworach zamieszkujących pradawne lasy. Zaczyna robić się naprawdę poważnie i niebezpiecznie. Panuje wojna, gdzie nikt nie ma prawa czuć się swobodnie. Wróg czyha za każdym zakrętem. Zaczynam się martwić nie tylko o ulubieńca Geralda ale też o zakochane w nim czarodziejki no i małą Ciri.

niedziela, 29 października 2017

„Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym jesteś ty.”


Andrzej Sapkowski, Wiedźmin. Miecz przeznaczenia, 1993




„A ja…ja lubię legendy elfów, są takie piękne. Szkoda, że ludzie nie mają takich legend. Może kiedyś będą mieli? Może stworzą je? Ale o czym mają traktować legendy ludzi? Dookoła, gdziekolwiek spojrzeć szarość i nijakość. Nawet to co pięknie się zaczyna, wiedzie rychło w nudę i pospolitość, w ten ludzki rytuał, ten nużący rytm, nazywany życiem.” (s.86)


Druga część cyklu o Wiedźminie to sześć opowieści o często niebezpiecznych, czasem zabawnych przygodach Geralda z Rivii. Każda z nich jest pełna emocji i przynosi tyle samo humoru, zgrozy i strachu co zachwytu i wzruszeń. Sapkowski kreuje mroczny, ale nie da się ukryć także zabawny, świat gdzie elfy spacerują między krasnoludami, niziołkami, gnomami, czarodziejami i innymi wymyślnymi postaciami, które stają się mi coraz bliższe.

poniedziałek, 18 września 2017

W krainie słowiańskich potworów

Andrzej Sapkowski, Wiedźmin, Ostatnie życzenie, 1993




„Parszywe czasy nastały (…) Namnożyło się wszelkiego plugastwa. W Mahakamie, w górach, aż roi się od babołaków. Po lasach dawniej aby wilki wyły, a teraz akurat: upiory, borowiki jakieś, gdzie nie spluniesz wilkołak albo inna zaraza. Po wsiach rusałki i płaczki porywają dzieci, to już idzie w setki. Choroby o jakich dawniej nikt nie słyszał, włos się jeży (…) Nie dziwota, Gerald, że taki popyt na wasze usługi.” (s.11)


Stało się! Sięgnęłam po fantasy! Zafascynowana wiedźminowską fascynacją znajomych i przyjaciół postanowiłam w końcu zgłębić mistrza Sapkowskiego! Choć nie czytuję fantasy dałam ponieść się tajemniczemu światu. Mile zaskoczyła mnie obecność słowiańskich stworów, niezwykłych wydarzeń i nadprzyrodzonych zjawisk. Spodobała mi się ta zabawa, oderwanie od rzeczywistości i chwilowa chociażby świadomość, że wszystko może się zdarzyć. Okraszona dowcipem, pięknymi opisami, brutalnością i krwistymi scenami opowieść o Geraldzie z Rivii wciągnęła mnie w sam środek tego dziwnego świata.