Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lipska Ewa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lipska Ewa. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 30 stycznia 2018

W państwie Poezji


Ewa Lipska, Droga pani Schubert, 2012

Język
Droga pani Schubert, piszę do pani w języku
polskim. To dziwny język. Przykleja się do
podniebienia. Trzeba go stale tłumaczyć na języki
obce. Ma czasami tępy zapach i smakuje jak
apatyczna musztarda. Bywa, że rozkręca się
w miłości. Pamięta pani ten leksykalny zawrót
głowy, kiedy biegliśmy przez plażę, a deszcz
zmywał nam resztki mowy z ust?

Tom Ewy Lipskiej pochłonęłam z rozkoszą. Rozświetlił mi styczniowy wieczór. Pani Schubert to adresatka „listów” pewnego mężczyzny. Pisze do niej bardzo intymnie, miejscami romantycznie można więc powiedzieć, że są to listy poetyckie. Nigdy jednak nie spoufalają się na tyle aby mówić sobie po imieniu. Uporczywie powtarzana apostrofa „Droga pani Schubert” zaznacza nijako granice znajomości. 

poniedziałek, 13 listopada 2017

Rozmowy o natchnieniu

Magdalena Rybak, Rozbiórka, 2007



NOC

(Wojciech Bonowicz)
Wiersz

najpierw zamyka się w sobie.

 Nie chce
żebyś rozglądał się szukał

innych słów

w innych wierszach

Siedzisz w kącie kamienia

zwinięty

jak kartka papieru.
Bezbronny pogodzony
nie oddychasz. Wiersz
nie pozwala.

(…)

W końcu wiersz

otworzy się. Kamień 
wypuści cię: kartkę papieru 
która zacznie oddychać


Magdalena Rybak zrealizowała interesujący pomysł i zaprosiła do rozmowy poetów. Każdy z jej dwudziestu sześciu rozmówców przedstawił jeden ze swoich wierszy, po czym miał o nim opowiedzieć. I to oczywiście nie do końca się udało. Chyba żaden twórca czy to literacki, filmowy, muzyczny nie lubi interpretować samemu swoich dzieł. Nie inaczej jest z poetami. Niektórzy są tu wręcz ciągnięci za język i zachęcani różnymi sposobami do odpowiedzi na pytania o wiersz. Niektórzy z góry uprzedzają, że chętnie porozmawiają o poezji, ale nic nie będą interpretować. Tak czy siak, każda z rozmów jest bardzo interesująca bo odkrywa tajniki zawodu poety! Tajemnica krążąca wokół powstawania wiersza przynajmniej trochę została tu zdradzona.

piątek, 12 września 2014

Pomnik współczesności


Lipska, Gdzie indziej, 2005
 

PEŁNY EKRAN

Gadu-gadu telefonuje jego fotografia
Poślubna podróż przejeżdża przez ekran
Ona w pliku białej sukni. On w ikonach
tenisówek.

Zalogowałem się w Tobie na zawsze.
Czytam co o mnie myślisz w twoich czcionkach.

Nadlatuje Arial.

A oni ze wspólnego okna
wyskakują wprost w witryny przestworzy.

I tak zawsze się kończy na tajnej służbie Security
która czeka już na nich
w pobliskiej dyskotece.

Dokoła
pełny ekran z widokiem
tego co ma jeszcze nastąpić.

 

Pada deszcz. Za oknem nastaje jesień. To najlepszy czas aby posiedzieć z tomikiem wierszy i porozmyślać. W moje ręce wpadły pięknie wydane przez Wydawnictwo Literackie wiersze Ewy Lipskiej. Nie znam dobrze tej poetki. Jej poezja została chyba trochę przyćmiona przez wielkich poetów epoki. W momencie jednak kiedy "wielkich” już nie ma a współcześni, młodzi poeci nie potrafią mnie zachwycić, sięgam po literatów z przeszłością i doświadczeniem w piórze. Spotyka mnie zaskoczenie. Poetka Ewa Lipska znalazła sposób aby o współczesnych czasach pisać poetyckim językiem. Jestem zachwycona. Okazuje się, że jednak XXI wiek może być tak samo poetycki jak poprzednie. Czasami miałam już wrażenie, że tych czasów nie sposób ubrać w prawdziwie poetyckie obrazy, że trzeba szukać nowego języka do ich opisu.