Ewa
Lipska, Droga pani Schubert, 2012
Język
Droga pani Schubert, piszę do pani w języku
polskim. To dziwny język. Przykleja się do
podniebienia. Trzeba go stale tłumaczyć na języki
obce. Ma czasami tępy zapach i smakuje jak
apatyczna musztarda. Bywa, że rozkręca się
w miłości. Pamięta pani ten leksykalny zawrót
głowy, kiedy biegliśmy przez plażę, a deszcz
zmywał nam resztki mowy z ust?
Tom Ewy Lipskiej pochłonęłam z rozkoszą. Rozświetlił mi
styczniowy wieczór. Pani Schubert to adresatka „listów” pewnego mężczyzny.
Pisze do niej bardzo intymnie, miejscami romantycznie można więc powiedzieć, że
są to listy poetyckie. Nigdy jednak nie spoufalają się na tyle aby mówić sobie
po imieniu. Uporczywie powtarzana apostrofa „Droga pani Schubert” zaznacza
nijako granice znajomości.
