Nastolatek w obozie

 Imre Kertesz, Los utracony, 2001

Zabrałam tę książkę ze sobą na weekend w Budapeszcie. Zawsze gdy wybieram się do innego kraju czytam ksiązki tamtejszych pisarzy. Jedynym węgierskim Noblitą jest właśnie Imre Kertesz. Lato to nie jest najlepszy czas, aby czytać o okropnościach jakie miały miejsce w obozach koncentracyjnych podczas wojny. Z drugiej jednak strony, chyba żadna pora roku wcale się na to nie nadaje. Tutaj przynajmniej obozowa rzeczywistość opisana jest z perspektywy nastolatka i czasami nabiera barw (w pierszej części książki).

Przypadki koreańskiej zimy

 Han Kong, Nie mówię żegnaj, 2021

To idealna książka na zimowe wieczory, bo wtedy najlepiej można wczuć się w sytuację głównej bohaterki, która przedziera się w śnieżnych zaspach do domu przyjaciółki. Czytając prozę noblistki z Korei trzeba brać pod uwagę, że mogą się wydarzać niespodziewane zjawiska, które nie od razu zrozumiemy. Czytelnik brnąc przez kolejne strony może się zastanawiać, czy jesteśmy jeszcze w rzeczywostości czy może już we śnie.

Noblista portugalski - Jose Saramago

 Literacka Nagroda Nobla za rok 1998 

Uzasadnienie: za dzieło, które przypowieściami, podtrzymywanymi przez wyobraźnię, współczucie i ironię, stale umożliwia pojmowanie iluzorycznej rzeczywistości.

Jose Saramago (1922 - 2010) wychował się w Lizbonie. Ze względu na trudną sytuację materialną rodziny nie mógł studiować i zarabiał na różne sposoby. W młodości pracował jako mechanik samochodowy. Swoją pierwszą powieść wydał w wieku 25 lat, kolejną jednak dopiero 30 lat później, cały czas dorabiał jako tłumacz. Ponieważ krytykował dyktaturę Salazara, stracił pracę i postanowił całkowicie poświęcić się literaturze. Ze względu na cenzurowanie książek w 1993 roku wyemigrował z żoną na Wyspy Kanaryjskie, gdzie przebywał do końca życia.