Tamta Melaszwili, Kos, kos jeżyna, 2021
To moja pierwsza książka w tym roku i od razu bardzo dobra. Gruzińska autorka trafia swoim stylem pisarskim prosto w mój gust. Nie często mi się zdarza, abym miała wielką ochotę przeczytać jakąś książkę jeszcze raz. Chętnie bym to zrobiła z tą powieścią, gdybym tylko miała więcej czasu. Sama nie wiem, czy polubiłam główną bohaterkę. Widzimy świat jej oczyma, słyszymy jej myśli i głos wewnętrzny, ale chyba nie potrafiłabym się z nią zaprzyjaźniźć. Chciałabym jej jednak powiedzieć przede wszystkim, aby przestała się przejmować tym co myślą inni. Miałam tu wrażenie, że to determinuje wszystko co robi Etero. Chętnie bym ją przytuliła i poprosiła, aby dała sama sobie prawo do szczęścia.
Główna bohaterka jest samotną kobietą przed pięćdziesiątką, prowadzi sklep przemysłowy i zupełnie przypadkiem i niechący, wypierając to cały czas, po prostu się zakochuje. Bardzo dba jednak o swoją reputację w społeczeństwie małej miejscowości, więc broni się na wszystkie sposoby przed zupelnie nowymi dla siebie uczuciami.
Starałam się zrozumieć jej tok myślenia i świat z jej perspektywy. Trochę pomogły mi w tym opowieści o dzieciństwie i młodości. Myślę sobie, że my kobiety często tak mamy. Bardziej myślimy o tym jak coś wygląda z zewnątrz niż o swoim szczęściu, zanim sobie na nie pozowlimy. Snujemy w głowach różne scenariusze i częściej dopuszczamy do siebie głos krytyka, niż pochlebcy.
Pojawiały się w książce sceny, kiedy było mi bardzo żal głównej bohaterki. Gdy pragnęła sobie kupić nową bieliznę, ale wstydziła się zrobić to przy ludziach. Kiedy, aby jechać do ginekologa, musiała kupić wiązankę kwiatów i udawać, że jedzie na pogrzeb. To wcale nie było śmieszne, to smutne. Na początku książki i na końcu, jest przekonana, że umiera. Z obu sytuacji wynika jednak coś dobrego, jestem strasznie ciekawa, jak mogły potoczyć się jej dalsze losy. Czy pozwoli sobie na szczęście? Podobno nakręcono film na podstawie powieści, może uda mi się go znaleźć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz