Han Kang, Biała elegia, 2022
Odbieram tę książkę jako perełkę złotych myśli i przemyśleń. Jest pięknie wydana, składa się z krótkich rozdziałów, często jednostronicowych. Posiada rónież fotografie. Czyta się ją dzięki temu lekko i przyjemnie. Narracja dodatkowo krąży cały czas wokół bieli, która w pewnym senie spowija całość lekką mgłą. Jest to opowieść o kruchości życia i sensie przemijania. Narratorka wraca wspomnieniami do swojej zmarłej zaraz po narodzinach starszej siostry. Patrzy na jej pojawienie się i odejście szukając na to sensu w swoim własnym życiu.
Wspomnienia dzieciństwa wracają do głównej bohaterki jeszcze silniej, kiedy przyjeżdża na zaproszenie swojej tłumaczki z synem do Warszawy z Seulu. Odkrywa zupelnie nowe dla siebie miasto i państwo, snując refleksje o bieli i swojej siostrze.
Treściwość tej prozy, krótkie zdania, metafory i symboliczne tytuły kolejnych rozdziałów sprawiły, że miałam wrażenie uczestniczenia w czymś podniosłym. To bardzo przyjemne uczucie i rozkosz czytelnicza. Kto może, niech spróbuje!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz